2011 — eit avleda filmår
eller, året er ferdig, så no kan eg seie stygge ting om det.
2011 var i stor grad eit år med filmar avleda frå tidlegare idéar. Ein kan sjølvsagt seie at alle tankar er basert på tidlegare arbeid, men då kjem ein plutseleg inn på Joseph Campbell og Star Wars og heile «imiterar livet kunsten eller kunsten livet?»-debatten, og det har eg ikkje plass til å redegjere for her. Det eg derimot har prøvd å gjere i år, er å leite etter dei gode filmane som ikkje er oppfølgjarar.
På årets topp 10-liste over mest populære kinofilmar er nemleg seks av dei ein direkte oppfølgjar, og fleirtalet av dei igjen er over nummer tre i rekka. Årets oppfølgjarar kjennest dog betre ut enn tidlegare, dei er der ikkje berre for å tene inn pengar lenger. Samtidig dukkar ei ny kjensle opp; dei er der kun for å blidgjere meg. Eg treng større utfordringar.
Filmen som best inkorporerar årets trend — utan å sjølv vere ein oppfølgjar — er Sucker Punch. For makan til oppgulp av tidsriktig kule ting: samuraier, kampsport, smekre damer, pen grafikk, og ei historie som plukker fritt og uhemma frå dataspel, sci-fien og det meste anna innan actionfylt underhaldning har eg ikkje sett sidan G.I. Joe… i 2009. Og den hadde i det minste ein franchise i ryggen.
Årets skuffelse
Eg veit ikkje heilt kva eg hadde venta, men Green Lantern gav meg i alle fall ikkje svara eg ville ha. I mi anmelding ymta eg frampå at mykje av filmens sjel kanskje låg att på klipperomsgolvet, like vel er eg skeptisk til å plukke opp den utvida versjonen på Blu-Ray.
Årets overrasking
Som ein reboot av ein allereie utstrekt filmfranchise hadde ikkje Rise of the Planet of the Apes gode mogelegheiter, historisk sett. Men med greit skodespel frå dei menneskelege figurane, og ei fantastisk oppvisning av Andy Serkis — mannen bak apa, vart det like vel absolutt ein sjåverdig film.
Det beste frå 2011
Der fjoråret hadde mange glimrande filmar som synte seg høgt på filmhimmelen, har årets filmjakt hittil vore som å leite etter dei tre kule bitane i ein stor boks med Lego. Og berre for å vise kor hyklersk eg kan vere som filmanmeldar, har mine tre favorittar dette året mange likskapar med tidlegare klassikarar.
Drive er ein valdeleg japansk hevnfilm i arthouse-stil og Rango er Chinatown satt til eit slags eksistensialistisk westernlandskap. Submarine er kanskje den mest originale filmen, sjølv om debutregissør Richard Ayoade nok kan takke amerikanske Wes Anderson for mange av filmgrepa sine. Eg gledar meg stort til å sjå kva Ayoade gjer neste gong!
Altså, topp 3
Drive: Heis-scenen er kanskje det mest kontrastfylte, «ømme, men jævlige», velregisserte point-of-no-return-punktet på årevis. Gosling skin i rolla si, sjølv om han stort sett held kjeft og stirrar ut i lufta.
Rango: Eit vakkert, morosamt og spinnvilt eventyr i den nye Ville Vesten, der Depps figur spelar på lag med heile verda. Om dette er eit teikn på framtida, kan det vere Pixar får kamp om animasjonstrona.
Submarine
Eit vakkert ungdomsportrett der helten ikkje er fantastisk vakker, og objektet for heltens kjærleik ikkje er objektivt fantastisk. Og midt oppi dette er det så søt-britisk som det er mogeleg å få det.
Dette innlegget var på trykk i papirutgåva av Bergens Tidende i romjula. Gjengitt her med tillating.
Liknande artiklar
- Sideblikk: 1999 - Nyheiter
- Banneremse - Film
- Paradokset ved reklame - FilmMedia
- Studentradiomedarbeidar - FilmMedia
- No story lives, unless someone wants to listen - Litteratur