Jamfør den tredje videoen i førre bloggpost, her er ein av dei verre dinosaurane i verdshistoria.
Archaeoceratops har — i motsetning til omtrent alle ceratopsiane — knapt nokon form for horn. For min del er denne dinosauren kanskje det sterkaste beviset på at intelligent design må vere tull! På den andre sida, Achaeoceratops er jo utdøydd…
Noko av det artigaste eg veit om, er å sjå mennesker snakke om, diskutere og gjere det dei er aller mest glad i. Og for å være ærleg, folk kan nerdegledesnakke (Coined! You heard it first here, folks!) om det meste her i verda, og eg vil framleis synest det er fascinerande, så lenge dei er engasjerte nok.
Det er nemleg nerdeglede som gjer TV-program som Top Gear kjempeartige, sjølv om ein ikkje naudsynt er greasemonkey eller motorhead, og det er dette som gjer til dømes radioprogrammet Fotball FK artig, til trass for at fotball er ein sport der mesteparten av spelet går ut på å tuppe ballen mot andre sida av bana. Sjølvsagt, min fascinasjon for triviell kunnskap er óg delaktig her, men poenget er at formidlingsevne kan gjere det meste interessant.
Tusener på tusener av mennesker før meg har anbefalt TED.com, ikkje at eg ikkje gjer det, men eg håpar at du alt veit om dei fantastiske TED-forelesningane. Om ikkje — begynn med korleis ein kan lære kråker til å kaste søppel. Men no, over til dei tre videoane eg vil trekkje fram i dag:
John Nese driv brusbutikken Galcos Soda Pop Stop i Los Angeles. Heile livet hans er sentrert rundt kullsyrehaldig leskedrikke. Eg kjenner det kiler i ryggmargen når eg høyrer han fortelje om ulike sortar brus, framstillingsmåtar, favoritter og kvifor han hatar plastflasker. Lærerikt, og… tørst… no… *opnar ein glascola*
Heile Obsessives-serien handlar om folk som har ei litt over gjennomsnittet godt forhold til ein spesiell form for mat eller drikke.
Sixty Symbols er ein Youtube-kanal driven av videjournalisten Brady Haran. Han tek spørsmål frå Youtube/Facebook/Twitter-publikummet, og spør det til fysikarar og astronomar ved Universitetet i Nottingham. Sjølv om det første spørsmålet (Kva skjer med handa di om du puttar den i LHC?) kanskje er det mest underhaldande, så frydar min indre nerd seg når dei snakkar om sine favorittsymbol mot slutten.
Dagens siste står Dan Telfer for, og sjølv om det kanskje er meir nerdrage enn nerdeglede her, så er han iallfall engasjert — med eit jævlig kult slips! Og dagens tema? Den beste dinosauren som nokon sinne har levd…
For humoren si skuld, er nok nokre av faktaene i denne videoen noko overdrivne. Den magegreia om Stegosaurane, er til dømes avkrefta.
HERREGUD SOM EG ELSKAR NERDETE FORMIDLINGSEVNE!
(Eg fant ingen god avslutning på denne artikkelen.)
Det er dag 2 i Praha, og me lurar på kvar me skal ete. Som vanleg er Google ein nær ven, og svara kjem raskt; tradisjonelt tsjekkisk, japansk, middelhavsmat, japansk, kinesisk (som me glatt hoppa over) og den meir klassiske italienske.
Men, det var éin restaurant som fanga merksemda vår: Výtopna Railway Restaurant. Ikkje fordi me er frykteleg opptekne av tog, eller fordi «Výtopna» er eit kult ord, derimot fordi du på denne restauranten får all drikke servert via eit sirlig nett av modelltog der alle bord er ein eigen stasjon.
I should’ve taken left after Albuquerque…
Výtopna — som ser ut til å vere det tsjekkiske ordet for forbrenningstank — er tydelegvis éin av tre i sitt slag i Tsjekkia, dei andre i Brno og Orlova. I Praha finn du restauranten på Wenceslas Square, i etasjen over KFC.
Og teknikken bak er visstnok ikkje berre ein rein gimmick, men eit stort teknisk system som eg eigentleg gjerne skulle ha teke ein nærare kikk på. Eigarane er lidenskapelege modelltogbyggjarar, og har utvikla minitognettverk i mange år før dei no har teke den heilt ut i dette restaurantkonseptet.
Maten — svinesteik i ein eller anna form for soppsaus, med friterte poteter — var ikkje kjempefantastisk, men me har heller ikkje så mykje å utsetje på den. Kelneren vår var heller dårleg i engelsk, utan at det treng å trekke noko særleg ned. Berre ver forberedt på det!
Desserten var heller ikkje til å kimse av. Eg tok ei eller anna form for mascarpone-iskrem-greie, og Trønderinna gjekk for ein omnssteikt brownie som faktisk var flytande inni. Digg!
På den andre sida, om du er ute etter ei kulinarisk orgasme, så er heller ikkje dette restauranten du går på først (i så fall, test heller biffen på Ambiente, OM NOM NOM). Men i forhold til premisset om AT DU FÅR DRIKKE SERVERT PÅ MODELLTOG, så var restauranten heilt perfekt.
I kombinasjon med den generelle tsjekkiske prisen på drikke vart det nok eit par fleire øl enn eg naudsynt hadde drukke på ein kva som helst anna restaurant, men eg haldt meg like vel i skinnet, som du kan sjå av denne videoen:
EIT TOG. SOM LEVERAR ØL. Kan ein be om meir (og ja, toget spora litt av av seg sjølv, slikt skjer)?
Výtopna er ikkje ein stad for ein romantisk middag, eller ei fancy gastronomisk oppleving, men det er sanneleg artig! Hadde restauranten levert maten på same måte hadde den vore ganske enkelt fantastisk, men det er sikkert fleire gode grunnar til at den ikkje gjorde det. Deriblant vekt, bakteriar og ganske enkelt det at det er vanskeleg å vokte seg mot uhell (som du óg kan sjå kan sjå eit av på videoen).
PS: Eg har i etterkant lest at restaurantens spare ribs er veldig gode, kanskje er det noko du kan teste om du dreg dit.
Etter å ha kryssa Karlsbrua (Charles Bridge) på dag 1 i bohemens hovudstad, fann me ut at me óg måtte innom det gamle slottet, for å fullføre dei to viktigaste delane av Det Obligatoriske Turistopplegget i Praha.
Slottet er i den retninga!
På innsida, som med sine 70000m2 faktisk er verdas største slott-kompleks, var blant anna St. Vitus-katedralen! Ei kjempekyrkje, som me gjekk litt raskt forbi, sidan me trass alt har sett andre gotiske katedralar andre stader i Europa. Fin var den dog, like vel.
Når eg tenkjer meg om, så burde me nok ha prøvd å få med oss glassmaleriet av Art Nouveau-grunnleggjaren Alphons Mucha, men det gjorde me då ikkje. Men, det såg iallfall kult ut på bileta (då me gjekk på Mucha-muséet dagen etter).
Legg óg merke til den oransje bilen, kollegaer av Trønderinna frå hennar dagar i den bergenske bygartnerbransjen!
Då me etter kvart bevegde oss ut av slottet, ut av hagen, og ut av det aller mest heilage av Turistopplegget, gjekk me inn på ein kafé i byrjinga av Gullgata. Det var der Trønderinna såg Skiltet:
Ei utstilling tileigna Barbie sitt 50-årsjubileum! Var dette for godt til å vere sant? Personleg er eg ikkje kjempebegeistra for Barbie (O RLY?), så eg må innrømme at eg var litt skeptisk. Fordommane mine vart dog kraftig nedkjempa då eg såg ein modell av onkel Darth som vokta over nokre undersåttar.
— I find your lack of lego disturbing!
Det var dog ikkje dette me var her for (eller?). Då me var ferdig med det lettare latterlege antalet trapper opp til muséet møtte den første Barbien oss — den frå 1959, om du lurte.
Barbie er frontfiguren til heile Mattel-dukke-imperiet (for så vidt ikkje så ulikt onkel Darth og hans imperium), og har ein heil skare av familie, vener, kjæledyr, hus og køyretøy ho kan boltre seg med, rundt og i.
Som alle gode idéar er ho inspirert av ein tyskar — Lilli. Lilli er ein slags 50-talets Carrie Bradshaw, og er ei historie for seg sjølv, ei historie som ein heilt anna blogg enn min kan få lov til å ta for seg.
Barbie anno 1959 var ikkje blond, men det stoppa ho like vel ikkje frå å bli ein suksess frå tidleg av. Seinare har ho spreidd seg til alle verdas hjørner, i alle verdas former.
Litt skummelt er det jo, at ho er penare no enn ho var for 50 år sidan (sjølv om ho tydeleg var litt meir sassy på 50-talet). Det er garantert ein eller anna form for ofring av sjeler til skumle gudar med i biletet.
Blant anna har ho innteke skikkelsar som Lady Di, Marilyn Monroe, Spice Girls, Jackie O, alskens Disney-prinsesser og alt anna du kan kome på.
Av andre Mattel/Barbie-variantar eg beit meg merke i var Albert Einstein, som såg ut til å vere heller feilplassert i ei stor gruppe med brude-Barbiar. Den som kan kome på ein god årsak til plasseringa, ver vennleg å melde deg i kommentarfeltet.
Ellers — berre for å trekkje inn endå ein Star Wars-referanse — eksisterar det tydelegvis i verd av Star Wars-Barbiar som eg var heller lite informert om. Kanskje ikkje så rart når eg tenkjer meg om.
Marilyn Monroe var óg meir enn villig til å vise meg underskjørtet sitt der ho dansa side om side med Michael Jackson og Elvis Presley [sic], faktisk til dei grader at eg ein liten augneblink ikkje heilt fatta kvifor eg ikkje leikte med dukker sjølv.
— Happy Birthday, Mr. Tanketom
Det var då eg merka eit stikkande blikk i nakken. Eg snudde meg og stirra inn i ondskapens blå auger — Ken.
— I ate his liver with some fava beans and a nice Chianti…
*grøss*
Og alle var enig om at det var ein fin tur!
Taxi Driver at 70th & Broadway by aturkus via flickr-cc
Det er torsdag kveld (frå Praha), og eg og Trønderinna sit i ein taxi på veg til hotellet vårt.
Taxisjåføren vår er ein rund mann med ein aksent som gjer til at eg raskt plasserar han i koseleg, men ikkje-så-god-i-engelsk-kategorien. Han gir oss anbefalingar på kva me burde gjere i Praha i helga, og seier me er heldige at veret vert bra. Han håpar det held seg slik, sidan sonen hans skal gifte seg på laurdag!
Blant klassiske taxisjåfør-turist-samtale-emner er óg sjølvsagt restaurantanbefalingar, så me spør han. Han gir oss gatenamnet Vinohradska — der det visstnok skal vere mange gode restaurantar — og samtidig ei åtvaring:
Do not go to Chinese restaurants. Meat — no good — all surprise. They say chicken, I say: Mnjaao, cat.
Så moralen er: Om du stolar på taxisjåførar som ser ut som dei er glad i mat, ikkje reis på kinesisk restaurant i Praha!
Prague Skyline by pavelm, via flickr-cc fordi eg er lat
Eg er for augneblinken i Praha — Tsjekkia, og bohemenes hovudstad. Poenget er ferie (sidan me studentar er nøydd til å arbeide om sumaren), og avslapning frå hektiske studie- og studentradiodagar.
Skal prøve å blogge litt her og der frå turen, og dei ulike tinga eg finn på. Som ein teaser kan eg nevne taxisjåførars forhold til kinesiske restaurantar, og ei oppglødd Trønderinne som plutseleg finn eit leiketøy/Barbie-museum i den gamle delen av Praha!
Na shledanou!
Eg veit eg gjerne kan fokusere litt mykje på amerikansk film, men eg har faktisk eit hjarte for afrikansk film óg!
Eg kan snakke lenge om min favorittbotswanske film «Gudene må være gale». Og før du seier «åh, du har berre sett éin botswansk film», ne-hei: «Gudene må være gale 2» er min nest-favoritt-botswanske film!
Men desse filmane er jo frå 80-talet, er det ingen moderne impulsar frå det afrikanske kontinentet? Jo, tydelegvis! Ramon Film Production er eit ungt produksjonsselskap, dog eit som tydeleg hentar impulsar frå 80-talets actionfilmar.
Der, har eg dekt “internasjonal film”-kvota mi no?
Det er mange serier som startar kvart år, og diverre mange som sluttar (Kvil i fred, Firefly). Med hausten nærmar me oss høgsesong for alt som er nytt i amerikanske serier. Eg har trekt fram nokre av dei eg gler meg mest til!
Kort oppsummert er «No Ordinary Family» litt som ein live-action-variant av «The Incredibles» med Michael «The Shield» Chiklis og Julie «Dexters kone» Benz i hovudrollene.
Serien skal følgje ein familie som ein dag plutseleg får superkrefter etter at flyet deiras kræsjar på ein ferietur over Amazonaselva. Tidlegare nevnte «The Incredibles» er ei naturleg referanseramme, med sine familiedrama sett i ei superheltmiljø.
Dei to meisterhjernane bak serien er «Brothers & Sisters»-produsent Greg Berlanti og «Dirty Sexy Money»-skribent Jon Harmon Feldman. Første episode er regissert av David Semel, som tidlegare har regissert alt frå «Dawsons Creek» til «House M.D.»!
Første episode — piloten — vart sluppen på internett (og dermed lagt ut på internett i diverse former) allereie i sumar, men skal gå frå 28. september på amerikansk ABC. Foreløbig ingen norske kanalar som har plukka opp denne.
«Boardwalk Empire» er ein serie frå prohibition-tida, då mafiaen styrte USA ved å kontrollere alkoholtilgang. I tillegg har den Steve Buscemi i ei sentral rolle. Kva meir treng du å vite?
Serien er basert på boka Boardwalk Empire: The Birth, High Times, and Corruption of Atlantic City, skriven av same mann som skreiv «The Sopranos». Seriekonseptet er utvikla av sjølvaste Martin Scorsese — som óg har regissert første episode!
Første episode — går faktisk på HBO allereie i dag — 19. september! Ingen norske kanalar har plukka den opp foreløbig, men NRK har etter kvart ein tradisjon på å plukke opp suksessfulle HBO-serier («The Sopranos», «The Wire»), så me kan jo håpe!
«The Walking Dead» er basert på suksessfull Image-teikneserie av Robert Kirkman som blant anna vant ein Eisner (teikneseriens Oscar) i fjor. Det kanskje mest interessante er at den er regissert av Frank Darabont, mannen bak «The Shawshank Redemption», «The Green Mile» og «The Mist»!
Serien handlar om ein politibetjent — spelt av britiske Andrew Lincoln (frå blant anna «Love Actually») — som fell i koma etter ei ulukke, og våknar opp i eit post-apokalyptisk USA der zombiane rår!
«The Walking Dead» har premiere på AMC den 31. oktober — Halloween, sjølvsagt — og er foreløbig ikkje plukka opp av norske kanalar.
Av alle ting, så er denne serien basert på ein Twitter-konto (@shitmydadsays), skriven av ein kar med ein far som seier mange gullkorn. Det er premisset — det er alt.
Så kvifor har eg litt trua på denne serien? Vel, fordi Twitter-kontoen faktisk er morosam — og på grunn av William «Kirk» Shatner! Bortsett frå det, ser dette ut som ein hvilken som helst sitcom, éin relativt vanleg familie, og éin sprø karakter.
«Shit My Dad Says» har premiere 23. september på CBS — som har fostra gode sitcoms før, td. «How I Met Your Mother» og «The Big Bang Theory». Dette vert ein klassisk TVNorge, TV3, Viasat4-serie, med andre ord!
Dette er nokre av dei nye seriane eg skal prøve å få med meg i løpet av året. Kva har du tenkt å sjå?
Eg tok hintet Elisabeth la ut, og tek utfordringa om å skrive 7 ting om meg sjølv. Ja, eg har óg gjort ting som dette tidlegare, men no er det så lenge sidan eg har blogga, at eg gjer alt for å kome i gang igjen!
Som tydeleg vist av dette biletet, brukar eg dog ikkje så skitne triks som mine forgjengarar for å tiltrekkje meg merksemd. Med mindre ein har ein spesiell forkjærleik for krem da.
Mmmm, krem…
Men no, over til dei 7 meir eller mindre essensielle tinga om meg:
Eg taggar Joachim, Karin og André — samt alle andre som har lyst til å skrive!
Dersom du har sett Christopher Nolans «Inception», så har du sikkert ei meining om slutten på filmen.
I siste scene, når alt verkar å ha løyst seg, set Dom Cobb (Leonardo Dicaprio) i gang snurrebassen til Mal (Marion Cotillard). Som tidlegare forklart i filmen, dersom snurrebassen fortset å spinne, så er det heile ein del av ein draum. Før me finn ut om den fell eller ikkje, kuttast filmen til rulletekst.
Ut frå det eg har lest på the interwebz, så er det to hovudskular innanfor dei ulike meiningane om slutten.
Heile filmen er ein del av underbevisstheita til Cobb, alle personar, hendingar og tankar foregår i limboet han og Mal var i tidlegare. Evt. det er også ein variant av diskusjonen der berre slutten på filmen er i limboet.
Cobb finn Saito (Ken Watanabe), kjem seg ut av limboet tidsnok, blir reinvaska, og kjem tilbake til ungane sine, og alt er peachy ending happiness.
Det er ekte (#2). Men først, litt om metadimensjonen i denne filmen: Filmen er ein hyllest til filmskaparane. Filmens elitelag av invadørar; arkitektar, forfalskarar, kjemikarar og sjefar er metaforar for produsentar/kulissemakarar, skodespelarar, teknikarar og regissørar. Dei skal byggje ei verd som er så truverdig og fengslande at ein vert oppslukt av den.
Dermed kan me fastslå at ja, Christopher Nolan er glad i metafilm.
Så til mitt hovudpoeng; i filmen såg me at Dom Cobb sitt første forsøk på å plante ein idé – the inception – var ved å få Mal sitt totem til å spinne evig i underbevisstheita hennar. Slik planta han ein íde om at limboverda var falsk (som førte til helvete). Christopher Nolan gjer, med slutten av filmen, nøyaktig det same. Med deg.
Christopher Nolan plantar – ved å ikkje vise at snurrebassen sluttar å spinne – ein idé om at verda Cobb har komen tilbake til ikkje er ekte, på akkurat same måte som Cobb gjorde med Mal. Med andre ord: filmen er i seg sjølv ein inception! Velkomen etter!
Diskutér gjerne på Kreativia.no