Dersom du har sett Christopher Nolans «Inception», så har du sikkert ei meining om slutten på filmen.

I siste scene, når alt verkar å ha løyst seg, set Dom Cobb (Leonardo Dicaprio) i gang snurrebassen til Mal (Marion Cotillard). Som tidlegare forklart i filmen, dersom snurrebassen fortset å spinne, så er det heile ein del av ein draum. Før me finn ut om den fell eller ikkje, kuttast filmen til rulletekst.

Ut frå det eg har lest på the interwebz, så er det to hovudskular innanfor dei ulike meiningane om slutten.

#1: IT WAS ALL A DREAM

Heile filmen er ein del av underbevisstheita til Cobb, alle personar, hendingar og tankar foregår i limboet han og Mal var i tidlegare. Evt. det er også ein variant av diskusjonen der berre slutten på filmen er i limboet.

#2: Det er ekte

Cobb finn Saito (Ken Watanabe), kjem seg ut av limboet tidsnok, blir reinvaska, og kjem tilbake til ungane sine, og alt er peachy ending happiness.

Mi meining

Det er ekte (#2). Men først, litt om metadimensjonen i denne filmen: Filmen er ein hyllest til filmskaparane. Filmens elitelag av invadørar; arkitektar, forfalskarar, kjemikarar og sjefar er metaforar for produsentar/kulissemakarar, skodespelarar, teknikarar og regissørar. Dei skal byggje ei verd som er så truverdig og fengslande at ein vert oppslukt av den.

• In other news: Mi anmelding av filmen

Dermed kan me fastslå at ja, Christopher Nolan er glad i metafilm.

Så til mitt hovudpoeng; i filmen såg me at Dom Cobb sitt første forsøk på å plante ein idé - the inception - var ved å få Mal sitt totem til å spinne evig i underbevisstheita hennar. Slik planta han ein íde om at limboverda var falsk (som førte til helvete). Christopher Nolan gjer, med slutten av filmen, nøyaktig det same. Med deg.

Christopher Nolan plantar - ved å ikkje vise at snurrebassen sluttar å spinne - ein idé om at verda Cobb har komen tilbake til ikkje er ekte, på akkurat same måte som Cobb gjorde med Mal. Med andre ord: filmen er i seg sjølv ein inception! Velkomen etter!

Diskutér gjerne på Kreativia.no

Eg har lenge vore fan av ting som overvakar korleis me menneske rører på oss, eller som trackar våre rørsler. Det er difor eg er fascinert av programvare eller folk som lagar infografikk ut av GPS, eller anna statistikk.

Av ting eg har sett i nær fortid, kan eg til dømes vise til ein amerikanar som har kartlagt kriminalraten i Los Angeles som topografiske kart.

For å gå litt meir lokalt - faktisk ekstremlokalt - har eg i staden denne gongen fokusert på datamuserørsler, gjennom programmet IOGraph (til Mac, Windows-versjonen MousePath kan lastast ned her).

Programmet tek opp muserørslene dine, og lagar eit slags live-kart av korleis det rørar seg. I programmet kan du også pause og starte opptaket, lagre ein variant av biletet slik det er no, samt diverse innstillingar som omhandlar korleis rørslene kan lesast.

Disclaimer: Dette er ikkje 24 timar i strekk, dette er 24 timars bruk med to netters søvn i mellom.

3.2 timar

(Trykk på biletet for å få det større)

Ein ser at eg har to hovudstader for musepeikaren; til høgre og til venstre for innhald på nettsider. Pleier å dra musepeikaren ut i negative space når eg les på nettsider. I tillegg er musepeikaren mykje oppe i høgre hjørne, sjølvsagt pga. Exposé (viser alle vindauga eg har oppe).

6.9 timar

(Trykk på biletet for å få det større)

Omtrent det same, berre kraftigare. Dersom musepeikaren står stille over eit område som den har stått stille før, så teiknar den seg ein kvit runding rundt det svarte feltet. Meir spreiing av musepeikaren no, som eg trur kjem av litt aktiv Photoshopping i denne perioden.

14 timar

(Trykk på biletet for å få det større)

På jobb, og alt blir meir rotete. Større flekkar pga. av at eg går frå maskina for å gjere oppgåver (og gløymer å pause opptaket). Også her brukar eg heile skjermen i større grad.

17.5 timar

(Trykk på biletet for å få det større)

Etter eg er ferdig på jobb, og har vore litt heime. Lite anna enn meir av det same eg alt har gjort. Det einaste området som skiljer seg litt ut som minst brukt er hjørnet nederst til høgre.

24 timar

(Trykk på biletet for å få det større)

Ein dag heime. Koding, og nokre store flekkar i periodane då eg lagar mat, eller er utandørs på ein eller anna måte.

Konklusjon

Med unntak av at eg får eit overblikk over datamusbruken min er ikkje programmet særleg nyttig. Resultatet kan heller ikkje brukast til særleg mykje (verdas mest rotete skrivebordsbakgrunn?). Kanskje med litt meir konstruktiv bruk (skilje mellom jobb og fritid?) kunne eg ha fått noko ut av det.

Men det er artig å sjå slik tracking, og eg blir stadig meir inspirert til å lage noko liknande sjølv.. Er det kunst? Mest sannsynleg, ja. Programmet går framleis hjå meg, og det vert artig å sjå korleis den blir etter nokre dagar - meir rot, eller berre mest flekkar?

Har du gode eksempel på denne typen programvare som trackar din kvardag? iPhone, datamaskin eller andre periferalar, alt er lov. Har du stilige eksempel på outputs frå slike trackers?

Sidan eg ikkje er så aktiv på blogginga for tida, trekk eg fram gamle favorittar for å halde det litt “oppdatert”.

I dag er verdas bokdag. Dagen er “offisiell” i formeining av “arrangert av UNESCO” og meint til å fremje leseglede, spesielt blant born. Om eg er eit born? Njah.. Men eg kan vel fortsatt fortelje om favorittbøkene mine for det?

Eg er nemleg veldig glad i bøker. Og eg var slik sett heldig som var tidleg ute med å kunne lese. At ord på papir kan skape kjensler på den måten er artig. Det er for øvrig vist gjennom intervju med ungdommar som har gjennomført det som “populært” blir kalla school shootings at bøker og andre skriftlege media har minst like stor effekt som for eksempel spel og film, om ikkje meir. Det seier litt.

Eg er heller ikkje åleine i Noreg. I følge ei undersøkjing av Synovate for Forleggerforeningen, har 8 av 10 nordmenn kjøpt ei bok i fjor, 9 av 10 lest ei bok eller fleire medan fire av 10 har lånt bøker på biblioteket. Eg veit ikkje kor mange eg har kjøpt, lest og lånt, men eg følar eg er i toppsjiktet på alle tre statistikkane (dersom eg hadde svart på slike telefonundersøkjingar).

Bokkunsten blei som dei fleste sikkert har lært på skulen verkeleg stor med Gutenberg si oppfinning av løse metallbokstavar i trykkekunsten på 1400-talet. Noko liknande, berre med tretyper, hadde riktig nok eksistert i Asia nokre århundrer før, men det var dei slitesterke, gjenbrukbare metallbokstavane som gjorde den store skilnaden.

Dei første store opplaga gjekk naturleg nok til Bibelen, noko det fortsatt gjer. Bibelen er fortsatt ei av dei mest trykte bøkene kvart år (kun slått av IKEA-katalogen).

Mine favorittbøker

Eg har som sagt lest ein god del bøker, og eg tenkte at eg i kraft av dagen, skulle ramse opp mine 11 favorittbøker (av 11 forfattarar). Ikkje be meg om å rangere dei, det klarar eg ikkje. Alle desse har skapt ei kjensle hjå meg på ulike områder og tider.

George Orwell - Animal Farm

Eg var usikker på om eg skulle skrive denne eller 1984, men eg gjekk for Animal Farm, på norsk kjent som Kamerat Napoleon. Boka handlar om ein gard der dyra tek over styringa frå den urettferdige eigaren som driv dyra hardt. I byrjinga er det eit likevektsprosjekt der poenget er at alle skal bestemme like mykje, men etter kvart tek grisane over og styrar dei andre dyra hardt. Ikkje ulikt dei fæle menneska i byrjinga av historia.

Boka har klare parallellar til Sovjetunionen si byrjing og utvikling og tida etter den russiske revolusjonen, der menneska er føydalsamfunnet sine herskarar og grisane er dei opprinnelege tenkjarane bak kommunismen. Om du er interessert i historie, og spesielt russisk historie, vil du kjenne igjen mange av handlingane.

Bill Bryson - A Short History of Nearly Everything

Om eg nokon sinne skulle befinne meg i stillinga som naturfaglærar, så blir denne obligatorisk pensum! Boka er skriven med tanke på å gjere naturfag morosamt, og den klarar det. Bill Bryson tek for seg heile verdshistoria, frå teoriar om skapinga av universet (med oppskrift), via forskjellige oppfinningar (med fokus på oppfinnarane sine sære handlingar) til verda i dag.

Han går blant anna gjennom kvantefysikk, evolusjon, astronomi og geologi, og du forstår det. Du ler til og med medan du forstår det. Noko som ikkje er lett. Med unntak av kvantefysikk da, det er jo alltid morosamt.

J.R.R. Tolkien - Hobbiten

Misforstå meg rett her, Ringenes Herre er ei god bok, men den er enormt tung. Landskapsskildringane i Hobbiten sin etterfølgjar og alle detaljane blir litt vel tunge for meg, til trass for at eg likte den. Då foretrekk eg derimot Hobbiten, historia om korleis Bilbo fekk ringen sin. Bilbo lever eit roleg liv i sitt hobbithol då ein trollmann ein dag bankar på døra. Det er Gandalv. Litt motvillig, blir Bilbo med på eit eventyr som bringer han, Gandalv og tolv dverger frå rolege Hobsyssel til dragen Smaug sitt skattkammer.

Boka er nok skriven meir med born i tankane enn Ringenes Herre er det, men det gjer ingenting. Språket er her såpass lett og levande til trass for beskrivande skildringar. Du ser det for deg, og kosar deg heile vegen.

Nick Hornby - High Fidelity

Dette er både ei god bok, og ein god film. Den største skilnaden ligg i at boka foregår i Londons gater. Rob Fleming, ein musikkentusiast utan like, lagar lister av alt. Han og to likesinna kameratar driv ein platebutikk i Londons litt mindre trafikkerte strøk, noko som passar dei utmerka. Dei slepp dermed å få besøk av tilfeldige forbipasserande, men kan halde seg til å selje musikk til eit meir interessert publikum.

Heile boka si handling foregår i ei av Rob sine lister. Han går kronologisk gjennom sine største samlivsbrudd opp gjennom tidene, etter at hans store kjærleik har gått frå han fordi han er redd for å ta forholdet til “det neste steget”. Fantastisk skildring av ein mann som ikkje heilt har klart å forlate tenåra, og helst skulle ynskje at livet som platedealer hadde fungert av seg sjølv.

Eg anbefalar også det meste anna Nick Hornby har skrive. Han er meget god på skildring av kjensler, og er enormt flink til å setje karakterane sine i dei raraste situasjonar.

Douglas Adams - Hitchhikers Guide to the Galaxy

Arthur Dent er ein heilt vanleg bedrøveleg engelskmann som ein dag finn ut at huset hans skal bli rive ned for å gjere plass til ein motorveg. Seinare finn han ut at ikkje berre huset hans, men heile planeten skal bli riven. Dette er starten på ei haikereise som tek Arthur og kameraten hans Ford på ei reise rundt i galaksen for å prøve å gjenskape planeten hans.

Svaret er som vanleg 42, men kva pokker er spørsmålet? Douglas Adams leikar med religion, filosofi, fysikk og andre artige ting og skapar eit univers på lystgass med alle slags formar for liv.

Erlend Loe - Naiv. Super.

Åh, så forvirra. Åh, så naiv. Åh, så genial. Erlend Loe sin karakteristiske skrivestil på sitt beste. Fantastisk bok om ein fantastisk karakter, som får eit lettare mentalt samanbrot ein kveld han blir slått av sin bror i krokett (kven har vel ikkje opplevd det?). Dette fører til at han tek avstand frå sitt eiget liv, sluttar studia og flyttar ut frå heimen sin og inn i broren si for tida tomme leilegheit. Her bedriv han tida ved å liste opp verda si og fundere over tiden.

Eg tok med denne, men eg kunne like godt ha brukt “L” eller “Doppler”, to andre av hans bøker som eg også har vore gjennom.

Hunter S. Thompson - Fear and Loathing in Las Vegas

Ei gal, gal reise gjennomført at to gale, gale menn. Raol Duke får i oppdrag å dekke eit billøp i Las Vegas. For pengane kjøper han så mykje narkotika han kan få fingrane sine på, og saman med advokaten begir dei seg ut på ei reise til Las Vegas. Her er det narkotika, overgrep, narkotika, bilar, politi, narkotika og narkotika.

Reisa er delvis sjølvbiografisk, som dei fleste andre bøkene hans, men eg trur ikkje ein gong Hunter S. Thompson sjølv visste heilt kva som var verkeleg og oppfunne. Denne skrivestilen er opphavet til uttrykket gonzojournalistikk, som beskriver ein skrivestil der journalisten subjektivt beskriv verda, gjerne i førsteperson.

Lars Saabye Christensen - Beatles

Reise gjennom 60- og 70-talet sett gjennom auga til ein av fire i ein gutegjeng som heng saman frå barneskulen av. Musikken til Beatles legg grunnlaget for historia, og me får ei reise gjennom oppvekst, politisk vekking og til slutt vaksenlivet. Ei av dei første “store norske” (hehe) bøkene eg las, og eg har lest den igjen etter det.

J.K. Rowling - Harry Potter-bøkene

Harry Potter-bøkene må også med. Kan ikkje velje ei bestemt, sidan dei heng saman så tett. Handlar om Harry Potter sin overgang frå eit sært, mobba hittebarn til ein sagnomsust trollmann etter at han startar på magiskulen Hogwarts. Foreldra hans blei drepen av den mektige, onde trollmannen Voldemort då Harry var liten, men av ein mystisk grunn overlever Harry angrepet og Voldemort blir borte. Me følgjer sidan Harry gjennom vennskap, fiendar, farer og gleder frå han er 11 år til han er 17.

Dette var bøkene som gjorde at eg byrja å lese engelsk på ordentleg, og eg har såleis mykje å takke Rowling for. Dei fire første bøkene er lest utallige gonger, og eg har vore eit par gongen gjennom dei tre siste også. Det var hardt å avslutte heptologien i fjor sumar, men det måtte til. Rowling har like vel ytma frampå om at ho ikkje er like negativ til å lage ei 8. bok som før. Visstnok har ho tonnevis av bakgrunnshistorier som krever å kome ut av pappeskene sine. Me får berre håpe at dei held same standard som dei 7 første.

Jostein Gaarder - Kabalmysteriet

Ei av dei fire Gaarder-bøkene eg skreiv særemne om på vidaregåande. Hans Thomas og faren, begge frå Arendal, set i gang ei reise mot Hellas for å finne si, henholdsvis, mor og kone som forsvant ned dit for mange år sidan. Reisa blir ei filosofisk reise gjennom Europa, der Hans Thomas og faren diskuterar livet. I Sveits får også Hans Thomas ei bok av ein bakar. Boka handlar om ei øy bebudd av eit folk kategorisert på same måte som ein kortstokk.

Dette var gjennombruddsboka for Gaarder som etter kvart også gav ut Julemysteriet og Sofies Verden, dei to andre i “filosofi-triologien” hans. Alle tre har mykje til felles, både tema- og dramaturgi-messig (det var også dette som var temaet i mitt særemne).

Steven Levitt og Stephen J. Dubner - Freakonomics

Kanskje ei av bøkene som vekte interessa mi for statistikk og sosiologi. Denne blei, i likskap med Bill Bryson-boka, kjøpt på Stanstead flyplass der me blei sitjande i 31 timar og vente på fly. Begge bøkene blei slukt, for så å bli lest igjen då eg kom heim.

Freakonomics tek statistikk og matematikk i bruk for å prøve å finne dei skjulte årsakane til kvifor enkelte ting er som dei er. Kvifor gjekk kriminaliteten verkeleg ned i USA på 90-talet? Kva var årsaken til KKK sin raske nedgang i medlemsantal på 60- og 70-talet? Er det tilfeldig at den største gjengen i Chicago har ein utdanna økonom i sjefsstolen? Dette er vel det beste eksempelet eg kan på uttrykket “anvendt matematikk”.

Særs nevneverdig omtale

Are Kalvø - Alle bøkene

- Mannen er genial. Norsk humor og ordleik på sitt aller beste. Han er ikkje berre mitt nynorskalibi, han er eit språkleg forbilde!

Chuck Palahniuk - Fight Club

- genial bok, genial film. Om ein mann sitt møte med superegoet Tyler Durden og følgjene av ekstrem vald som psykoterapi.

Dan Brown - Engler og demoner

- i mine auger den beste Dan Brown-boka. daVinci-koden er oppskrytt.

Jared Diamond - Guns, Germs, and Steel

- bok som diskuterar kvifor verda har endt opp som den er, med ei teknologisk underlegen tredje verd. Reiser mange viktige spørsmål

Isabel Allende - Åndenes Hus

- handlar om historia til ei chilensk familie frå sosialiststyret i byrjinga av 1900-talet til Pinochet sitt kupp i 1973.

John Steinbeck - Of Mice And Men

- handlar om George og hans tilbakeståande ven Lennie. Dei to jobbar på gardar rundt om i Midtvesten, men George sitt barnslege vesen og enorme styrke får dei i problemer.

Og mange, mange, mange andre…

P.S: Denne dagen er også meint til å fremje opphavsrett og andre copyright-lover. Eg har ikkje heilt fulgt Ronny-André sitt eksempel og lagt heile bloggen under Creative Commons-lisens enda, men kven veit kva som skjer?

Sidan eg ikkje er så aktiv på blogginga for tida, trekk eg fram gamle favorittar for å halde det litt “oppdatert”.

There are three kinds of lies - Lies, Damn Lies and Statistics, er eit sitat som ofte blir tillagt Mark Twain (eller statsminister Benjamin Disraeli, alt ettersom). Spuriøse samanhengar er eit levande bevis på at han (eller han) hadde heilt rett.

Spuriøsitet, også kalla påfallande korrelasjonar, er eit uttrykk som blir brukt når to ting verkar å henge saman, sjølv om dei i utgangspunktet ikkje burde det. Samanhengen kan enten vere fullstendig tilfeldig, eller det kan eksistere ein tredje variabel. Spuriøse samanhengar er noko eg har sansen for, eg likar korleis ein kan manipulere røynda berre ved å skifte ut kva tal ein har i datamaterialet. Det er kanskje eit spesielt interessefelt, men når ein trass alt har komparative studier som studieområde, så må ein kunne utforske skuggesidene også.

Storken

Det er mange eksempel på desse samanhengane. Eit av dei mest kjende eksempela er ei dansk undersøkjing som beviste at dersom ein såg på antalet fødslar utanfor sjukehus, så samsvarte antal storkar i eit område, med storkebestanden. Der det var ein stor storkebestand, ville det óg vere eit større antal born født utanfor sjukehusa. Alle tal og observasjonar peikar mot same resultatet, som kanskje visar at det er noko i dei gamle historiene om storken?

Åneida! Som den observante lesar sikkert bit seg merke i, så er det ein tredje variabel her, som me ikkje har innført: sentralisering. Eg kan med relativt stor sikkerheit hevde at det er fleire sjukehus i urbane strøk, samtidig som me lett kan bevise at storkar stort sett held seg på landet. Dermed vil det i all hovudsak vere lengre for vordande mødre på landet å kome seg til sjukehus (og dermed større sjanse for å føde heime), medan bymødre kan ta seg ein tur innom sjukehuset mellom dagens første og andre decaffe latte.

Iskrem fører til drukningsdød?

Ja, du las rett. Ein bør nok halde seg unna is dersom ein vil kunne unngå vatn i lungene. Forskning visar at folk druknar oftare i periodar då issalget stiger. Eller, var det omvendt? Når ein treng trøyst (til dømes etter eit dødsfall) er is det beste hjelpemiddelen, og difor stig issalget når drukningsraten går opp? Eg trur me sit på grunnlaget til fantastisk ny forskning!

Eller ikkje! Det kan vel alltids vere sumarvarme som gjer til at både issalget, og badende mennesker auker. Dess fleire som badar, dess fleire vil drukne. That’s a fact.

Verdskrigs-statistikk

Spuriøse samanhengar treng ikkje å oppstå i røynda, den kan også kome ved feil stilte spørsmål. Etter innføringa av metallhjelmar under første verdskrig (tidlegare hadde dei brukt luer), auka talet for hovudskader drastisk.

Kvifor? Fordi ein både før og etter innføringa av hjelmen ikkje hadde skilna mellom dødsårsakar. Resultatet av hjelmen var at fleire overlevde hovudskader i krigen. Her ser ein at problemet er kva spørsmål som blir stilt for å skape datamateriale.

Brannbilar og andre spuriøsiteter

Dess fleire brannbilar ved ein skadestad, dess meir omfattande er brannskadene. Betyr det at me kun bør sende ein brannbil til kvar brann? Eller kanskje ingen brannbilar?

Både andelen CO₂ i lufta og kriminalitet har auka dei siste tiåra. Førar meir CO₂ til auka kriminalitet? Eller skiljer kriminelle handlingar ut meir CO₂ enn anna menneskeleg aktivitet?

Fører utprega bruk av mjølk til høgare levestandard? Eller er det høg HDI som fører til utprega bruk av meieriprodukter? Dersom ein ser på dei femten mest mjølkedrikkande landa i verda, så er ni av dei blant dei femten beste landa å bu i (ifølge FN sin HDI-indeks).

Nyare forskning

Så til inspirasjonen for dagens post. Av nyare og meir heimleg forskning kan ein peike på den merkelege samanhengen mellom Sportsklubben Brann sitt resultat i Tippeligaen og Oslo Børs si hovudindeks.

Dét er merkeleg det. Nokon som har ein teori? Er det ein tredje variabel me ikkje ser endå? Er det ein konspirasjon mellom SBK og verdas børsmeglarar? Eller er det rein tilfeldigheit?

Anna lesestoff

Spuriøse samanhengar kan også ha ei logisk, om enn spesiell, forklaring. Eg har tidlegare trekt fram boka Freakonomics, som tek for seg løysinga av mange slike spuriøse samanhengar. Folka bak Freakonomics har også ein blogg. Ellers skriv også William C. Burns mykje lurt om spuriøsitet.

Bileter: Stork Flying av Spacmonster - Graf frå Holberg Fondene - Rick Astley Would Never… by johnbullas

Merete er frekk og freidig i tastaturet sitt når ho går ut og erklærar sin kjærleik for piratar i ein bloggpost nyleg. Som dei fleste andre piratelskarar, tek ho grundig feil.

Mitt utgangspunkt er at alt piratar kan gjere, kan ninjaer gjere også, og i tillegg betre. Og det har eg ingen vanskelegheiter med å bevise.

Fyllekulturen og hjerneskader

Merete trekk først fram hylinga og synginga og den stadige fylledrikkinga. For det første, drikkinga var ikkje berre i lystig lag, det var også ein måte å dekkje over mangel på mat. I tillegg, så trur eg at ein god del av drikkekulturen kun var for å gi piratane ei unnskulding at dei var fantastisk dårlege til å slåss. Kvifor ellers skulle du trenge ein langdistansekanon? Forresten, så var delar av ninjastanden meget gode til å late som dei var fulle og samtidig banke motstandaren med avartar av den kinesiske zui quan-stilen. Slik kunne ninjaene banke målet sitt, og samtidig gå sin veg etterpå med minimalt oppstyr

Eeeeeeew… - Bilete av flickr-brukar indiekidd73

Det er også bevis for at den stadige drikkinga og kjempinga i piratstanden kunne føre til Wernicke-Korsakoffs syndrom, ein hjerneskade som ofte er eit resultat av stort inntak av alkohol og slag mot hovudet.

Språket

Merete snakkar så om det artige språket. Denne rundpulinga av engelsk gramatikk som også er ei kjelde til den såkalla “Talk Like a Pirate Day“-fadesen på nettet. Sanninga er at dette språket historisk sett er meget lite gangbart. For det første hadde ikkje alle piratar eit fellesspråk slik enkelte filmar med Johnny Depp i hovudrolla kan nærme seg å hevde.

Samtidig, så var ikkje piratspråket så mykje annleis enn den generelle sjømann på den tida sitt språk. Det var altså ikkje det minste eineståande for piratane. I likskap med den “norske” sjømannspraten stamma ein god del frå tysk og nederlansk, til dømes “avast” og “lob” (som i “landlobber” som er ein klumsete person).

Nedsatt taleevne er også eit resultat av Wernicke-Korsakoffs syndrom, så ein kan jo tolke det slik ein vil. Går alle piratfans rundt den 19. september og gjer ap med hjerneskada personar? For eit lavmål..

Disiplin og kamp

Sam Fisher, kanskje den største eksponenten for ninjutsukunst på denne sida av millenniet

Merete har rett i at eg synest det er kult, dog veldig hardt, å vere ninja. For små innblikk i kor hardt det er å vere ninja kan ein jo sjå Batman Begins, eller for den del, Naruto. Det der der trening, ikkje reell kamp, og eg tvilar sterkt på at ein pirat hadde klart seg gjennom nokre av delene.

Ein ninja er trent til å kunne bruke områda rundt seg til å bekjempe kven som helst, kvar som helst, ved å utnytte miljøet rundt seg, tilpasse seg omgivnadane. Dette vil seie at ein ninja kan ta knekken på ein pirat kvar som helst, på eit skip, på land eller i vatnet. Ein pirat er derimot kun flink til å kjempe på eit skip, og eventuelt i ein bar.

Ninjaer jobba ofte åleine, men det finst ingen einsarta ninja, dei kunne også jobbe i lag. Mange var enkelt og greit spionar som skulle lure seg inn og hente informasjon, andre var leigemordarar, medan enkelte var elitesoldatar i føydale hærar. Piratane visar også her ei stor spreiing i eigenskaper.

Det er 20 ninjaer på dette biletet

Anarki, you say?

Der ninjaene lever i eit strukturert samfunn der dei stadig tener penger på utdanninga si, er piraten avhengig av så ufatteleg mange ting. For det første, dei fleste piratar var ikkje særleg rike “på eit skip fullt av mat, alkohol og gull heile livet”, som Merete seier det.

Eg siterar Wikipedia:

In the popular modern imagination, pirates of the classical period were rebellious, clever teams who operated outside the restricting bureaucracy of modern life. In reality, many pirates ate poorly, did not become fabulously wealthy, and died young. Unlike traditional Western societies of the time, many pirate crews operated as limited democracies. Both the captain and the quartermaster were elected by the crew, they in turn appointed the other ship’s officers. The captain of a pirate ship was often a fierce fighter in whom the men could place their trust, rather than a more traditional authority figure sanctioned by an elite.

På si storheitstid var altså storparten av piratane ikkje berre fattige og hadde låg levealder, dei var også meir demokratiske enn den vestlege verda ellers. Dette lovar ikkje bra for Johnny Depp-versjonen av anarkistane dine, Merete..

Just like Kerry

Ninjaene svarar kun til sine herrer, eller sitt lag, eventuelt seg sjølv om dei står utanfor. Ein kan sjølvsagt meine at det er feigt å ikkje kjempe openlyst, men det er også ein måte å leve lengre på, sidan motstandaren ikkje veit kven som har angripe dei, og dermed ikkje kan sende myndigheitene etter dei. Det er også dokumentert angrep i slott i Japan der ninjaene har teke stele eigendeler frå ein motstandar av dei som blir angrepne for å få offeret til å tru at dei har blitt angripne av nokon andre.

Ninjaene legg meir tanke bak angrepa sine, for å hindre problem. Dersom du får meir trøbbel enn godt er av å drepe ein kar, så let du vere. Det appellerar meir til ei pasifistsjel som min enn å fly for fullt flagg og drepe einkvar person du ser.

Det er knapt ein pirat på dette biletet.. Og 20 ninjaer.. Bak han..

I si storheitstid hadde piratane konstant myndigheiter, og dåtidas verdspoliti, England, på kjølhalen (see what I did there?). Også til dags dato, då franske militære førte til at piratar som hadde teke gissel på eit skip utanfor Somalia.

- Ingen skudd ble avfyrt direkte mot piratene, sier Jean-Louis Georgelin fra det franske forsvaret.

Kapitulerte utan kamp? Mot franskmenn? Say no more..

Sangen er opprinneleg Jožin z bažin (Sumpmonsteret Jon) av Ivan Mládek Banjo Band. Sangen er meint som ein parodi på middelalderens heltesoger (ála Brave Sir Robin ran away…) og omhandler eit sumpmonster (Jon) som terroriserar folket i Moravia - ein del av Tsjekkia. Ein dag då soga sin helt er på campingtur i Skodaen sin ser han monsteret, og finn ut at han skal drepe det. Sumpmonsteret fell som følgje av helten sitt arbeid med eit vatningsfly fylt med eit ukjent kvitt pulver (eg gissar enten kokain eller sement)!

Som følgje av dei mørkare sidene av internettet har no også denne sangen sin musikkvideo blitt ein del av “roll’d”-bølgja. På same måte som ved rockrolling er målet å lure nokon inn på videoen når dei trur at dei har trykkja på ein link (som mest sannsynleg lova puppar eller iPhone). For dei ekte internettarane kan derimot ingenting erstatte sinnet ein i ein periode følte når ein hadde blitt rickrolla på ordentleg.

Spørsmålet som framleis gjenstår etter at ein har blitt forklart bakomhistoria er: Kvifor bles ein mann munnen full av luft mot eit stykke glass ca ved 2:00? Kva er greia med den freaky dansen til mannen med skjegget? Og, kvifor eksisterar det ikkje ei norsk oversetjing om “Sumpmonsteret Jon” enno!?

Heile teksten, på engelsk

I’m taking my Skoda 100 to go camping in Orava.
I’ve got to hurry so I’m taking risks, driving through Moravia.
There’s a monster in the countryside, he comes out of the swamps.
He mostly eats people from Prague and his name is Joey.

Chorus:
Joey the Swampthing slithering through the bog,
Joey the Swampthing creeping into town,
Joey the Swampthing sharpening his teeth,
Joey the Swampthing bites, chomps and strangles.
Joey the Swampthing, how can we catch him?

Who could have imagined!
The only thing that will work is a crop duster.
I drove through a village on the road to Vizovice
The mayor welcomed me over a glass of slivovice
He said, He who brings us Joey, dead or alive,
I’ll give him my daughter’s hand in marriage, and half the collective farm!

Chorus

I said, Mr Mayor, just give me a plane and some powder
I can get you Joey without any problem
The mayor agreed, so in the morning I took off,
All the powder from the plane fell on Joey so nicely.
Joey the Swampthing all covered in white,
Joey the Swampthing crawling out of the mud,
Joey the Swampthing climbing onto a rock,
Joey the Swampthing, it’s all over for him now.
I caught Joey, now I’ve got him, yo ho ho
I’ll take any cash I can so I’m selling him to the zoo!

• Oppskrifta for å få ein Oscar
  Dersom du nokon sinne har lurt, her er den!
  (tags: kinosyndromet film youtube video oscar humor)

Vil med denne lille artikkelen kome med ein hyllest til nettstaden TVTropes.org, ei av dei artigaste wiki-prosjekta eg veit om. TVTropes er ein wiki for å samle alle troper (gjengåande mønster, tema eller karakterar) i populærkulturen, og gi dei eit spiffy og interessant namn.

Resultatet - iallfall for popkulturnerdar som meg - er at eg blir sitjande kjempelenge og klikke, fordi eg kjenner meg igjen i alt som står der. XKCD har sjølvsagt referert til dette:

Det eksisterar også andre hyllestar til trope-fenomen som dette, blant anna The Grand List Of Console Role Playing Game Clichés, og South Park-episoden Simpsons Already Did It (som du blant anna kan sjå her).

• Flinke illstratørar teiknar sine favoritt-forfattarar
  Veldig mange stilige bileter. Eg likte kanskje spesielt George Orwell-biletet!
  (tags: design art comics sci-fi wired)

• Star Trek Gag Reel
  Sjå heile, den siste scena (framført på irsk) er fantastisk!
  (tags: film, star trek, kinosyndromet, gag reel)

• Respekt til stemmeskodespelarar!
  To av stemmeskodespelarane bak The Clone Wars-serien viser nokre av sine talent. Sistemann med alienlydane sine er fantastisk!
  (tags: kinosyndromet film star wars voice acting)

• xkcd's Randall Munroe Q&A
  Forfattaren til ein av dei artigaste webcomicsa der ute har ein Q&A med publikum. Artig!
  (tags: xkcd webcomic comic teikneserier)

• Left 4 Teletubbies - L4D-mod
  Left 4 Dead-mod med Teletubbies! 'Toool kleeem! RAWR!
  (tags: l4d mod funny games game)

• Ubrukt Inglourious Basterds-plakat
  Veldig stilig illustrasjon av James Goodridge!
  (tags: design film movie posters illustration)

• Dei 7 dødssyndene, i kartform
  Amerikanske forskarar har kartlagt dei 7 dødssyndene. Wired avgir rapport!
  (tags: humor maps visualization america infographics wired sins sin culture)
• Fem kortfilmar som burde bli langfilmar!
  io9 summerar opp fem kortfilmar som burde få same behandling som «9» av Shane Ackler!
  (tags: movies film video lists kinosyndromet)

• «The Men Who Stare At Goats»-trailer
  Clooney i humorhumør igjen. Big Lebowski møtar Burn After Reading?
  (tags: kinosyndromet clooney mcgregor movies)

• Om Mad Men, fotografert av Anne Leibowitz
  Reportasje om Mad Men med intervju med Bruce Handy. Interessant artikkel, vakre bileter
  (tags: kinosyndromet madmen tv article media images)

• Ein tidleg kikk på Tron Legacy!
  Blant anna den nye lyssykkelen!
  (tags: kinosyndromet tron film sci-fi)

• Kostymeredesignkonkurranse for Wolverine - Look Sharp!
  Veldig mange stilige bidrag som tek inspirasjon frå vidt forskjellige kjelder. Fortent vinnar! Ellers likte eg nummer 5 ganske godt.
  (tags: wolverine redesign design superheroes x-men comic costume)

• Left 4 Winchester - L4D Shaun of the Dead
  Ei L4D-kampanje basert på filmen Shaun of The Dead. Ser veldig stilig ut!
  (tags: kinosyndromet movies simon pegg xbox360 games)